Grensbrug tussen Zuid-Amerika en Europa eindelijk geopend

De nieuwe brug tussen Brazilië en Frans-Guyana

In maart 2017 ging de brug eindelijk open.

Bijna zes jaar geleden was hij al klaar. Vorige week ging hij dan eindelijk open: de kolossale brug over de grensrivier Oiapoque, in het Braziliaanse oerwoud dat zich uitstrekt tot in Frans-Guyana.

In de zomer van 2013 arriveerde ik na een lange reis per boot en bus door het uiterste noordoosten van Brazilië in het slaperige gehucht Oiapoque aan de gelijknamige rivier. Vanaf de houten steigers van  Ojapokki, zoals de Brazilianen het uitspreken, voeren korjalen heen en weer naar het dorp St. George, aan de overkant. Wat ik toen zag, beschreef ik in ‘De Reus Ontwaakt’ :

“Vlak voor de bocht spande zich een onwezenlijk grote en moderne brug over het water, opgehangen aan twee dubbele pylonen die hoog boven de bomen uitstaken. De ene kant van de brug kwam uit het Braziliaanse oerwoud, de andere verdween in het bos van Frans Guyana. Daar tussenin vormden de draagkabels, duizelingwekkend hoog boven de rivier, een majestueus lijnenspel tegen de hemel. Er was geen enkele bouwactiviteit meer te zien.

De brug, die met iets meer elegantie zo van de beroemde Spaanse bouwmeester Calatrava had kunnen zijn, was af. Maar er bewoog niets op dat hoge wegdek. Er reed geen enkele auto over, er was geen silhouet van een voetganger te bekennen. En dat zou nog minstens een paar jaar zo blijven, verzekerde een van de bootsmannen bij de aanlegplaats.

Het waren de presidenten Lula en Sarkozy die in 2008 besloten dat er een vriendschapsbrug geslagen zou worden tussen Europa en Zuid-Amerika in deze onbekende uithoek van zowel Frankrijk als Brazilië. Het waren grote woorden en er moest dus ook een grote brug komen, ook al waren de aansluitende wegen van geen betekenis en was er aan beide zijden nauwelijks enige economische activiteit.

Hoewel de Fransen een golf van illegale migranten vreesden, gingen ze voortvarend te werk en in de zomer van 2011 werd het bouwwerk volgens planning opgeleverd. De Franse kant was klaar voor de inauguratie. Daar waren de Brazilianen nog niet aan toe. Toen de krant O Globo twee jaar later de zaak onderzocht, bleek waarom: aan Braziliaanse kant ontbrak nog een stuk weg van 1,38 kilometer en een douanekantoor.

Het geld was op, was het commentaar van het betrokken ministerie. Wat betekent: het geld is verdwenen. Want het was er wel toen de plannen en de begroting werden goedgekeurd. Dus werd er naar nieuw geld gezocht, al twee jaar. In 2015 of 2016 is alles echt klaar, zeiden ze in Oiapoque. “

Roestende tuien

Dat is dus 2017 geworden. Hopelijk is er ook geld voor groot onderhoud geregeld, de eerste roest aan de tuien was al zichtbaar nog voor er een auto overheen had gereden. En het is ook te hopen dat inmiddels de aanrijdroute vanuit de havenstad Macapá in de monding van de Amazonerivier volledig is geasfalteerd. In 2013 bleek de weg, die ook al lang af had moeten zijn, na een tropische regenbui op de laatste tientallen kilometers vrijwel onbegaanbaar, zelfs voor een four wheel drive.

Weg naar Venezuela

Frankrijk heeft grootse plannen met de drie Guyana’s: het Franse, Suriname en het voormalige Britse Guyana. Die liggen geïsoleerd in een uithoek van Zuid-Amerika, met de rug naar het continent en de blik op het economisch marginale Caribisch gebied. Een doorgaande verbinding langs de drassige kust tussen Venezuela en Brazilië zou deze landen ontsluiten, met in Frans Guyana een afslag naar Europa, over zee en door de lucht.

Een volgende stap in dit plan is een brug over de Marowijne, de grensrivier met Suriname bij het plaatsje Albina. Er wordt al lang over gesproken, maar de regering in Paramaribo lijkt er weinig zin in te hebben. Na de binnenlandse oorlog tussen de ‘warlords’ Bouterse en Brunswijk (1986 – 1992) is het oosten van het land verslagen achtergebleven. Er heeft nooit een verzoening plaatsgevonden, de oorlogsschade is niet hersteld en de economie in het destijds opstandige gebied is ingestort.

Demonstraties

De brug zou een economische impuls kunnen geven aan het kwijnende Oost-Suriname.  En ook aan de Franse kant van de grensrivier, waar nog steeds veel Surinaamse oorlogsvluchtelingen wonen. Frankrijk heeft ze altijd ruimhartig opgevangen en verzorgd, maar de Frans-Guyanezen zijn hun geduld aan het verliezen. De laatste weken waren er regelmatig demonstraties in het anders zo slaperige overzeese gebiedsdeel, waarbij onder meer een hard optreden werd geëist tegen de snel toenemende criminaliteit.

De boze betogers  wisten ook wie daaraan schuldig waren: ‘de buitenlanders’. Wie je ernaar vroeg wilde wel specifieker zijn: de Brazilianen, de Surinamers, de Haïtianen. Een van de eisen van de demonstranten was dat alle buitenlanders die in de gevangenis zitten zonder pardon naar hun land worden uitgezet.

Lees ook: De ontheiliging van het Amazonewoud

De brug gezien vanaf de Braziliaanse grensplaats Oiapoque. De Frans-Guyanese grensplaats St. George ligt links achter de brug, ongeveer 10 minuten varen.

    Geef een reactie

    Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

    *

    De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>