De ontheiliging van het Amazonewoud

Strand aan de Amazonerivier

Het dorp Joanes, op het Ilha de Marajó in de monding van de Amazone.

Het Amazonebos in Zuid-Amerika is niet het maagdelijk oerwoud waarvoor met name milieuactivisten het houden. De ‘groene long van de wereld’ is grotendeels door mensenhanden aangelegd.

Wetenschappers maakten eind vorige week in het tijdschrift Science bekend dat een fors deel van de bomen en andere begroeiing van het grootste regenwoud in de wereld ooit moet zijn aangeplant door plaatselijke beschavingen. Ze troffen door vrijwel het hele immense gebied boomsoorten aan die waren gecultiveerd, geselecteerd en veredeld om voedsel te verschaffen of de bouw van nederzettingen mogelijk te maken.

Natuurpark

Media reageerden geschokt: het ongerepte tropische bos blijkt een kunstmatig natuurpark, zoiets als onze Oostervaardersplassen.  En dus laait de discussie weer op over de onaantastbaarheid van het gebied: tot in hoeverre mogen de internationale gemeenschap, de Braziliaanse elite (de economische tegenover de intellectuele) en de inheemse bewoners ingrijpen?

Lees verder

‘Droogkomische, rake schets van Braziliaanse samenleving’

Cobver en rug van het boek‘Een scherpe schets van Brazilië’, stond er boven de recensie. En in de eerste alinea: ‘Zelden las ik zo’n rake schets van de hedendaagse Braziliaanse samenleving’.

De recensent van ‘De reus ontwaakt / Reizen in Brazilië’ is Alex Hijmans, correspondent voor TPO-Magazine in Brazilië. Hij woont al jaren in Salvador de Bahia en weet waar hij het over heeft. Ook hij heeft er bewust voor gekozen zich niet te concentreren op de thema’s van metropolen als Rio de Janeiro of São Paulo, waar de meeste correspondenten zitten, maar open oog te houden wat er echt in de Braziliaanse samenleving speelt. Dat maakt me alleen maar extra verguld met zijn recensie.

Ik zoek even de grenzen van het citaatrecht op: Lees verder

Hoe troost ik een Braziliaan?

Brazilië sombert

Ontroostbaar zijn ze, de Brazilianen. En overgevoelig. Dus als je ze wilt helpen, zoek dan naar de lichtpuntjes in hun leven. Bijvoorbeeld als Oranje vanavond de Argentijnen verslaat. Niet voor het eigen gewin, maar om de Brazilianen uit de put te trekken.

Wat je als buitenlander niet moet doen is meegaan in het geklaag, gemopper en gescheld op Brazilië, de Brazilianen en de achterlijke voerbalcultuur. Daar zijn ze op dit moment zelf heel sterk in, maar voornamelijk om jou als buitenstaander de kans te geven om uit te leggen dat het allemaal niet zo erg is. Dat Brazilië eigenlijk het fijnste land van de wereld is. Zeg tegen ze: jullie hebben toch het mooiste volkslied, de mooiste mensen (een beetje liegen mag in deze situatie), de mooiste stranden, best wel lekker eten (je moet niet al te opzichtig overdrijven) en veel mooie nieuwe voetbalstadions. Lees verder

Salvador, ruige stad van de kwartfinale tegen Costa Rica

De boulevard in Barra.

Ondergaande zonApplaus voor de zon
Salvador moet je niet zien, Salvador moet je léven. Nu Oranje er vanavond voor de tweede keer speelt, hebben de aanhang van de spelers en de fans wellicht wat tijd om iets meer te bekijken dan alleen het centrum met zijn zakkenrollers en andere toeristische attracties.

Een tropische stad, de oorsprong van Brazilië. Met de oceaan aan de oostkant en een immense baai in het westen komt de zon komt er uit het water op en gaat er in het water onder. Magisch. Rauw. Sensueel. Heftig. Religieus. Krankzinnig. Lief. Relaxt. En bovenal: de Afro-Braziliaanse keuken is de lekkerste van het hele land.  Ga na de overwinning op Costa Rica flaneren over de boulevards van Barra, eten in de wijk daarachter en drinken op de terrassen van Rio Vermelhou. En neem zondag de bus naar Praia do Forte of de boot naar Morro do São Paulo om temidden van de Brazilianen bij te komen aan de mooiste stranden. Zie de foto-impressie hieronder. Lees verder